| تبليغات | X |
|
دل ودین و عقل وهوشم همه را به باد دادی .....ز کدام باده ساقی به من خراب دادی؟ |
|
PROFILE BLOGARCHIVE POSTS ARCHIVE آذر 1390 مهر 1390 شهریور 1390 مرداد 1390 تیر 1390 اردیبهشت 1390 فروردین 1390 اسفند 1389 بهمن 1389 دی 1389 آذر 1389 آبان 1389 مهر 1389 شهریور 1389 مرداد 1389 خرداد 1389 فروردین 1389 بهمن 1388 تیر 1388 تیر 1387 اسفند 1386 آبان 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1385 اردیبهشت 1385 فروردین 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 دی 1384 آذر 1384 آبان 1384 مهر 1384 شهریور 1384 مرداد 1384 آرشيو 
LINKS
امـــیر قـــافــله عــشــق
Ðe$igNER
мюzhgай |
باسم رب الحسین "ع"....
هیئت نوشت: "عبرت گیری از عاشورا این است که نگذاریم روح انقلاب در جامعه منزوی و فرزند انقلاب گوشه گیر شود" ره بر-22 تیر –71
کوفه که شهر دوری نبود...هنوز از چاه های کوفه صدای بغض های شکسته علی می آمد...غفلت به کجا برد آن طایفه را که هنوز که هنوز است نام کوفه حسی تلخ را با بغضی سنگین به گلو می نشاند...علی که برایشان غریب نبود حسین که غریبه نبود...یادشان رفت که امام است که امنیت بخش زمین است..یادشان رفت و برای امنیت بخش زمین امان نامه فرستادند...من از "کل ارض کربلا"یش می ترسم...ازین که بالاخره این لغزش ها و ممنوعه ها کار خودش را بکند ازین که صدای فرستاده ی امام را نشنوم... از همین فاصله ی کم غدیر تا عاشورا می ترسم...از هر طرف که بروی می رسی به سقیفه! به قول سید مرتضی:دنیا صراط آخرت است و هر کس با رشته ی حب به امام خویش بسته است... پل صراط خیلی ها در سقیفه شکست...اگر سقیفه ای نبود عاشورایی هم نبود... من به این رشته چنگ میزنم...از سقیفه های این روزها می ترسم.... *
سقا نوشت: بوسید آب دست تو را به گریه گفت مشتی بنوش تا نرود آبروی آب!
وقتی که مـــاه باشی پلنگ ها هم خودشان را به بلندی می رسانند و به طمع چنگ انداختن به صورتت جست و خیز می کنند.... چه عبث!رسوایی خودشان را در دره های هلاکت رقم می زنند.... ح س ی ن درمقابل پیکر به خون نشسته ادب زانو می زند...عباس به دنبال دست هایش می گردد که تا برای برخاستن به رسم ادب از آن ها مدد بگیرد اما ردی نمیابد.... با این همه زخم....هنوز...ماه بنی هاشمی....عباس! مردانه ترین اشک عالم است خونی که از چشم های تو می چکد...
"سقای آب و ادب"-سید مهدی شجاعی *
کربلا این قدر شیدایی نداشت بی تو و بی ماجرای دست تو هرکه با دست تو دارد عالمی من که میمیرم برای دست تو آب پاکی به روی دست آب ریخت ای به قربان صفای دست تو....
* موعود نوشت: چقدر بد است بعضی ها به بازی کردن عادت کرده اند... یک روز با خون شهدا...یک روز با آبرو...یک روز با آمدن تو... من شرم می کنم که بنویسم منتظرم ...من ایمان دارم که این انگشت ها را میبینی که می لرزد .... من چشم هایم را نذر آمدنت کرده ام...قرار نیست چیزی چشم گیر باشد قرار است چشم بپوشم از هرچیزی به جز تو...
* آه یاران! اگر در این دنیای وارونه رسم مردانگی این است که سر مردان در تشت طلا نهند...بگذار این چنین باشد... این دنیا و این ســـ ر ما.... فتــ ح خــ و ن-سید مرتضی
عاشورا نوشت: لا یوم کیومک یا ابا عبدالله امشب جنس دردش فرق می کند....
+تاریخ یکشنبه سیزدهم آذر 1390ساعت 11:47
نویسنده آزاده احمدیان
|
باسم رب ...النـــــــــــور....
وسوسه ها که از هر طرف می آیند به آغوشش که می گریزی "احسن مثوای" اش را برایت معنی می کند هرچند دردرونت زلیخایی دست و پا می زند دست دعا...دست ش را می گیرد والا... پیراهن صبرم دریده بود... * "احسن القصص" من .. من به یقین این ایمانم شک دارم... *
دل من این روز ها...عجیب...مثل آسمان مشهد است! در درو نم...تلاطمی ست...انگار که از چشم هایت افتاده ام....
پ ن 1: کتاب سلولی جلویم باز است و من به ترکیب این اشک ها فکر می کنم که با این ریبوزوم ها چه می کند... پ ن 2: یک نفر این جا می نویسد که به جز " تو" "هیچ کس " را ندارد....
+تاریخ چهارشنبه دوم آذر 1390ساعت 10:37
نویسنده آزاده احمدیان
|
و نوشته است...
اگر بیایی "دحوالارض"شاید بیایی.... باز ضربان قلبم بالا می رود،دست هایم می لرزد چشم هایم سرخ می شود و سرم گیج می رود با دست هایم حساب می کنم...چند روز مانده تا؟ یعنی می شود همه چیز فرق کند؟ زهیر راهش را از ح س ی ن جدا کرده بود تا دلش نلرزد اما خدا برنامه های آدم هایی را که اهل حساب و کتاب اند راحت تر در هم میپیچد... زهیر حسابش را نکرده بود که شاید آن خیمه نزدیک...خیمه ح س ی ن باشد.... صدایش زد... دلش لرزید... چون در دلش مهر ح س ی ن را داشت.... ... * این چند روز هرجای حرم که می خواهم بنشینم...انگار نمی توانم نمی شود که بتوانم.... مگر می شود این روزها حرم نیایی؟ نمی شود که بتوانم.... دست هایم را پنهان می کنم ....که ممنوعه چیدن هایم را تداعی نکند ... .... ........ من و عبای شما نه! من از خودم گله دارم من از خودم که شمایی...چه قدر فاصله دارم....
+تاریخ یکشنبه هفدهم مهر 1390ساعت 20:42
نویسنده آزاده احمدیان
|
"انه لا یفلح الظالمون...."
-"انی ظلمت نفسی".... خدایا حالا چی کار کنم؟ لا اله الا انت.... سبحانک ...انی کنت من الظالمین..... پ ن: ای گوهر یکدانه کجایی آخر؟ خرمم با همه غم ها چو من این دانستم غم ازو شادی ازو شور ازو ماتم ازوست گر زند ناوک غم بر دل ریشم چه کنم دل ازو ناوک ازو مرهم ازو زخم ازوست
+تاریخ جمعه بیست و پنجم شهریور 1390ساعت 22:38
نویسنده آزاده احمدیان
|
بسم الله الرحمن الرحیم.....
آدم است دیگر.... از درد دریا هم می شود.... اما لب تر نمی کند! * ک ر ب ل ا آبروی ایمان من است.... *"حبیب"نیستم یعنی می شود "حر"ات باشم؟ *می گوید:اهل عمل لحظه های آخر استقامت می کنند لحظه های آخر است..... شیطان گفته بیشترین تلاش را لحظه های اخر می کند لحظه های آخر است.... *این همه کتاب خواندم اما لحظه های آخر اسمم را هم نمی فهمم باید شانه ی راستم را تکان دهند... و بگویند:"افهمی ....افهمی...آزاده...!" اسمم را هم نمی فهمم... اما روی پیشانی ام نام "تو" هست.... *امشب شب آخر است... آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است.... لیلة القدر عزیزی ست.... بیا دل بتکانیم.... دعایم کنید رفقا.... *از" تو" دور شدم حس می کنم باید نماز هایم را شکسته بخوانم ....
+تاریخ سه شنبه یکم شهریور 1390ساعت 15:40
نویسنده آزاده احمدیان
|
باسم رب الحسین.... .. در قبایل عرب همواره جنگ بود، اما مكه «زمین حرام» بود و چهار ماه رجب، ذیالقعده، ذیالحجه و محرم، «زمان حرام»، یعنی كه در آن جنگ حرام است. دو قبیله كه با هم میجنگیدند، تا وارد ماه حرام میشدند، جنگ را موقتاً تعطیل میكردند، اما برای آنكه اعلام كنند كه «در حال جنگند و این آرامش از سازش نیست، ماه حرام رسیده است و چون بگذرد، جنگ ادامه خواهد یافت»، سنت بود كه بر قبهی خیمهی فرمانده قبیله، پرچم سرخی بر میافراشتند تا دوستان، دشمنان، و مردم، همه بدانند كه «جنگ پایان نیافته است»آنها كه به كربلا میروند، میبینند كه جنگ با پیروزی یزید پایان گرفته و بر صحنهی جنگ، آرامش مرگ سایه افكنده است. اما میبینند كه بر قبهی آرامگاه حسین، پرچم سرخی در اهتزاز است بگذار این سالهای حرام بگذرد...
چشمان خیس علقمه امواج رود بود آن روز رود شاهد کشف و شهود بود شکر خدا که راه تماشا گرفت خون آخر هنوز صورت مادر کبود بود این قصه آب می خورد از چشم شور ماه نسبت به ماه طایفه از بس حسود بود......
کل ارض کربلا..... حتی اگر خانه ساقی باشد..... ساعت 00.00 جمعه...
باشد که آدینه موعود را با همین چشم ها ببینیم....
+تاریخ سه شنبه بیست و پنجم مرداد 1390ساعت 22:44
نویسنده آزاده احمدیان
|
امروز روز دهم است.... و لا یوم کیومک یا ابا عبد الله...
1. دست هایم ... باید آن روز که بر دهانم مهر می زنند به تو بگویند که چه عشقی می کردند با تسبیح تربت ات...
2. این دل گرچه خواستار است ولی بازیگوش هم هست،بازیگر هم هست،بازیچه هم هست وتماشاچی هم هست غافل هم هست مگر این که بلایی بیدارش کند....تو از رعایت و چوپانی این دل سرگشته دست برندار و بر جست و خیز های این فراموشکار غافل که گاه به مرتعی چشم می دوزد و گاه با گرگی پیمان می بندد و در نهایت از خودش و اندازه هایش و ارتباطش با تو که آموزگار عشق و پرستار رنج هایش هستی چشم می پوشد...او به تو نیاز دارد اگرچه تو بی نیازی...و با موج های سیاه دست در گریبان است گرچه تو در امان و برکنار هستی...می دانم برایت سخت است مراقبم باشی اما برایت سخت تر است که رهایم کنی.... "عین-صاد"
گودال قتلگاه پر از بوی سیب بود تنها تر از مسیح کسی بر صلیب بود
سرها رسید از پی هم مثل سیب سرخ اول سری که رفت به کوفه حبیب بود
مولا نوشته بود بیا ای حبیب ما تنها همین ،چقدر پیامش غریب بود
مولا نوشته بود بیا دیر می شود آخر حبیب را ز شهادت نصیب بود
مکتوب میرسید فراوان ولی دریغ خطش تمام کوفی و مهرش فریب بود
اما حبیب رنگ خدا داشت نامه اش اما حبیب جوهرش"امن یجیب"بود
یک دشت سیب سرخ به چیدن رسیده بود باغ شهادتش به رسیدن رسیده بود....... "قزوه"
3. دلم چه پر توقع است... بهانه میگیرد"حبیب"ات باشد....
+تاریخ پنجشنبه بیستم مرداد 1390ساعت 14:38
نویسنده آزاده احمدیان
|
از جمله این دوازده ماه تمام یک ماه مبارک است و آن هم رویت
سلام به تو و به لحظه های سپید پوش نیامده.... 1: مرد نیستم اما حرفم یکی است: " تو"... 2: چسبیده بود به قاصدک بوی "تو" را گرفته چادرم..... 3: "آب"انگار قسم خورده که "امتحان" باشد می ترسم از از آن روز... 4. شفای این دل با توست... برایش هزار بار خط و نشان کشیدم اما "خط" به تو می رسد "نشا ن" تویی ...نشان بی نشان من.... 5: چه قدر دلم این روزها بهانه میگیرد یعنی می شود نماز عید فطر امسال "واجب "شود؟
+تاریخ شنبه هشتم مرداد 1390ساعت 18:17
نویسنده آزاده احمدیان
|
باسم رب النور
این روز ها که می گذرد هر روز در انتظار آمدنت هستم اما با من بگو که آیا من نیز..در روزگار آمدنت هستم؟؟ "قیصر" پ ن 1: این روز ها دلم بدجور یک "آمدن" می خواهد پ ن 2: اشک هایم دامن دریا را تر کرده است... پ ن 3: مگر زکات چشمان نجیبت بخشش نگاهت نیست؟ من مسکین ام....محروم ام نکن... پ ن 4: این روزها تلخ می گذرد...دستم می لرزد از توصیفش... همین بس که... نفس کشیدنم در این مرگ تدریجی ...مثل خودکشی است...با تیغ کُند....
مرگ ماه و ستاره ها را دیدیم دیدیم و زمان مانده را پرسیدیم گفتیم به خورشید..بیا بیداریم رفتیم و کنار سایه ها خوابیدیم....
+تاریخ جمعه بیست و چهارم تیر 1390ساعت 19:18
نویسنده آزاده احمدیان
|
باسم رب النور... فقط تو با من این قدر مهربانی...
اول. قلبم آنچنان می زند که انگار یک کاروان راه انداخته ای در این قفس کوچک استخوانی... دوم. فکر می کنم آنقدر که چسبید به این دنیا و کنده شد این دل دیگر نه میل چسبیدن دارد نه کنده شدن... سوم. خسته شدم از این بت های کوچک که فکر می کنند برای من " تو" می شوند...و از بت بزرگ که "منم"...چقدر دلم "بت شکن" می خواهد...که خانه ای بسازد که خدایش فقط " تو"باشی... چهارم. حذف شد.... پنجم. لعنت به این دل که نمی گذارد بفهمم"همو سیستینوری" یعنی چه!!!
+تاریخ چهارشنبه هشتم تیر 1390ساعت 21:12
نویسنده آزاده احمدیان
|
همچو صبحم يك نفس باقي ست با ديدار تو چهره بنما دلبرا تا جان بر افشانم چو شمع....
پ ن 1: گاهي تصميم مي گيرم جدي تر از هميشه سكوت كنم....حس مي كنم گاهي بد جور كم ام.... پ ن 2: .... دلم را گره زده بودم به بند هاي كفنت رفيق ... دلم را پس آوردي؟؟ پس چرا جايش هنوز در قفسه سينه ام خالي ست؟؟؟ قابل تو را ندارد...پس نده...در مرام شما نيست تحفه ي درويش را هرچند بي مقدار پس دهيد...نگه دار براي آن روز مبادايي كه در صفحه هاي تقويم نيست... ديدي بطري ام را گم كردم خود هور را آوردي همين حوالي... دست مريزاد....رفيق به تو مي گويند....
پ ن3: از خزانه ي غيبم دوا كردند... دوايي كه درد را در خودش محو كرد دوايي به وسعت يك حضور عميق دو آشنا در اوج حزن هميشگي ام... شكرش را بلد نيستم... اما از جنس همين بيت است: گر سر هر موي من گردد زبان شكرهاي تو نيايد در بيان
+تاریخ جمعه بیست و سوم اردیبهشت 1390ساعت 19:14
نویسنده آزاده احمدیان
|
باسم رب النور...
امروز لفظ پاک حزب الله گویا که در قاموس روشنفکر این قوم دشنام سختی است اما من خوب یادم هست روزی که روشنفکر در کافه های شهر پر آشوب دور از هیاهوها عرق می خورد با جانفشانی های جانبازان حزب الله تاریخ این ملت ورق می خورد
سید حسن حسینی پ ن 1: خیلی دلم می خواهد "بیشتر" باشم تا بتوانم از "درد" بنویسم و از "بی دردی"...که بی دردی یعنی این که شب ها یت بخیر باشد وقتی کربلایی در کنار گوشت بر پاست... پ ن 2: بانو...لحظه های من هم این روزها کبود است مثل بغض مولا مثل آسمان مدینه مثل... بانو...روحم این روز ها می سوزد مثل در خانه ات ...مثل جای میخ.... بانو...در سایه نگاهت پناهم می دهی؟؟؟ پ ن 3: کفش هایم کو...؟؟؟انگار یک نفر صدا می زند پ ن 4: ازان ترسم که در روز قیامت نیاید دل به کار سوختن نیز.... پ ن 5: دوباره دل قلم برای تو تنگ می شود: "اللهم عجل لولیک الفرج..."
+تاریخ جمعه دوم اردیبهشت 1390ساعت 12:26
نویسنده آزاده احمدیان
|
باسم رب النور...
"ألم يعلم...بان الله يري؟؟!! چقدر پشت گوشم سنگين شده... بس كه... حرف هايت را پشت گوش انداختم!
* پ ن 1: چشم هايت را قرض مي دهي؟ اينجا خيلي تاريك است بي نور نگاهت ،گم مي شود دلم.... پ ن2: جان ما كه قابل تو را ندارد... آن از پاراچنار اين هم از بحرين اما از جان ما چه مي خواهند؟ پ ن 3: دست پشيماني به پيشاني گرفتم يك ننگ پوشانيد ننگ ديگري را........
+تاریخ جمعه نوزدهم فروردین 1390ساعت 19:2
نویسنده آزاده احمدیان
|
بسم رب الشهدا....
چه ساده اند آنها که فکر می کنند من عکس تو را به دیوار اطاقم آویزان کرده ام آنها نمی دانند من دیوار های اطاقم را به عکس تو آویخته ام.... "؟"
پ ن1: هور العظیم عجیبی بود دنیایم را در هم پیچید و گره زد به آن بند های کفن شهید گمنام... شهید گمنام عجیبی بود...دنیایم را زمین زد و از نو ساخت دنیای عجیبی است... پ ن 2: ذرات چشم حاج همت...هوای "هور" را اهورایی کرده بود...چه قدر خاطر خواه آن هوای اهورایی شدم...یک بطری از آن هوا را زندانی کردم که هروقت دنیا خیلی قلقلکم داد بویش کنم پ ن 3: همه دنبال جزیره مجنون می گشتند...فهمیدم خاطر خواه زیاد دارد....باید سکوت کنم پ ن 4: من با این اخلاص که ندارم، مشکل دارم.... ببخش خب... تمام زندگی ام غلط بود غلط کردم تو درستم کن.... پ ن 5: این ایستگاه هم مثل من بغض دارد و قلبش تند تند می زند.... شاید یاد تو... دل مسافر مثل نمازش می شود...شکسته... یا بقیۀ الله...ادرکنی...ادرکنی..ادرکنی یا بقیۀ الله...اغثنی...اغثنی..اغثنی
+تاریخ چهارشنبه بیست و پنجم اسفند 1389ساعت 16:48
نویسنده آزاده احمدیان
|
بسم رب النور...
نشسته ام توی صحن آزادی خودم را می شکافم یکی از تار یکی از پود حالا تمام...شدم آقا... شروع نمی کنی؟؟؟ * دیشب...سرم را به صندلی اتوبوس تکیه داده بودم...و فکر می کردم....صدای یک نفر را از پشت سرم شنیدم...می گفت لغزش گاه ها آنقدر زیاد شد که خواص هم لغزیدند مگر می شود ادعا ی ایمان داشت و از سیاست گریزان بود؟ به بهانه امروز بروز می کنم.... هم کلاسی ها را دیدم که نوشته اند "ما بی شماریم"... من می نویسم:بی شمار نیستید...تا تعریفتان از شمارش چه باشد!!؟؟ اما حتی اگر هم فکر می کنید بی شمارید ..."کم من فئة قلیلة...غلبت فئة کثیرة..." فضا مه آلود نیست....حق واضح شده...نزدیک طلوع است... عینک دودی هایتان را بردارید هم کلاسی ها...آفتاب دیگر پشت ابر نمی ماند.... * شب جمعه قبل... با هم اطاقی ها پازل این اتفاقات را کنار هم می چیدیم.... و نتیجه اش یک بغض داشت که در خودش ترس و اشتیاق را جا داده بود...اشتیاق دیدار و ترس از آن بدی های نهانی که شاید نگذارد در رکابش باشیم.... * مولا.... نکند از چشم هایت بیفتم... هرگه گم شد.....اول از چشم های تو افتاد... من از گم شدن ها می ترسم...
+تاریخ دوشنبه بیست و پنجم بهمن 1389ساعت 19:16
نویسنده آزاده احمدیان
|
بسم رب النور...
بیا که آینه ی روزگار ، زنگاری است به انتظار نشستن در این زمانه ی یاس به ما مخند اگر شعرهای ساده ی ما چه قاب ها و چه تندیس های زرینی نیامدی که کپرهای ما کلنگی بود نه این که جمعه فقط صبح زود بیدارند به قول خواجه ی ما در هوای طره ی تو
پ ن۱: نادر ابراهیمی:اگر لیاقت رازداری در تو نیست،لیاقت هیچ چیز در تو نیست پ ن ۲: خدایا...شکرت که "می بینی"...که "هستی"...همه نفهمند تو می فهمی....به چشم هایم ایمان بده و به قلبم بصیرت... پ ن ۳: کلید این قفل ناگشودنی بغض را پیدا کردم..."تو"...که مخاطب همه ی شعر های منی از روزی که متولد شدم...نامت را که می نویسم لکه های قهوه ای نوشتار نقش می بندد....نامم را صدا بزن...بدجور دلم می خواهد با همه بدی هایم مخاطب تو باشم...تو خشم بگیر ...از کوتاهی نگاه این آدم ها خسته ام... تو نگاهم کن...
+تاریخ یکشنبه دهم بهمن 1389ساعت 9:32
نویسنده آزاده احمدیان
|
تازه یادم آمد اولین بار تو را کجا دیدم .... آن روز که گفتی : باش ... ___________________________________________________________________________ پ . ن: یک سال بزرگتر شدم
+تاریخ دوشنبه بیست و هفتم دی 1389ساعت 23:0
نویسنده آزاده احمدیان
|
خدايا قبل از اين كه دستم از دنيا كوتاه شود دست دنيا را از من كوتاه كن.... تا"من ربك " را كه شنيدم....جوابم يكي باشد و آن يكي تو باشي
پ ن :روز مرگم نفسي مهلت ديدار بده....
+تاریخ جمعه دهم دی 1389ساعت 15:48
نویسنده آزاده احمدیان
|
بسم رب النور....
سلام بر نفس تو به گاه جان دادن سلام بر حرکاتت به وقت افتادن سلام ،سبز درخشان سپید روینده سلام زمزم خونت همیشه پوینده... «شاعر کنار دفترش افتاد از نفس..» میخواستم بنویسم برای امشب که شب عاشوراست و فردا که.... دیدم که دلم به نوشتن نیست...بغض دارد
«به کربلا هم اگر نرسی کربلا تو را در آغوش خواهد فشرد مگر نه این که کل ارض کربلا....» فرات،تشنه گذشت و شهید جاری بود چقدر زخم عطش بر فرات کاری بود هنوز،هق هق گریه است در گلوی فرات که در حضور خدا رفت آبروی فرات نخواه که تشنه بمیرم نمی نگاهم کن بگو که راه کدام است سر براهم کن... «کل ارض کربلا پس... ما رأیت الاّ جمیلا...»
+تاریخ چهارشنبه بیست و چهارم آذر 1389ساعت 19:44
نویسنده آزاده احمدیان
|
بسم الله الرحمن الر حیم....
چشمانت درد است نگاهت درمان حالا تو بگو! من چه کنم با این درد بی درمان؟ گاهی... نگاهی...آرام جانم * پ ن۱.چرا سربازان آمریکایی جمعه ها تا ظهر کنار کعبه راه می روند؟چه چیزی را باور دارند که من هنوز باور ندارم؟؟؟ محرمان،"باید"شان سیلی "شاید" خورده و عمل قفل "اگر مرد بیاید"خورده....
پ ن ۲. به تو همکلاسی سبزم...که بعد از سوالات فیزیولوژی من "تکبیر" می گویی.... تکبیر را در مقابل کسانی بگو که بند چکمه هایشان را هر جمعه محکمتر می بندد و با اسلحه دور کعبه دنبال مولایم می گردند.... تکبیر را در مقابل کسانی بگو که کربلا بر پا می کنند در دل مادران فلسطین.... و تهمت هایت بهای عشق من است به آرمانم پس به جان می خرم....
* خدایا... بعضی وقت ها فراموش می کنم"الذین آمنوا اشد حبا لالله..."آن بعضی وقت ها را محو کن....
+تاریخ شنبه بیست و نهم آبان 1389ساعت 19:0
نویسنده آزاده احمدیان
|
بسم رب النور... قلم که اشک سیاه میریزد روی کاغذ، خوب می فهمم که اگر تمام نسل های آدم از لبخند تو بنویسند شوق آن لحظه را نمی توانند گفت مثل من ... هنوز بال های من زخمی "نرفتن"هاست.... اشک نوشت۱: خدایا سپاس تو را که جهان بینی ام از آدم ها خالی شد و فقط تو ماندی.... اشک نوشت۲: خدایا کارد به مغز استخوانم رسیده بود دیشب...دیشب که فهمیدم برای خیلی ها بدجور"غریب"شدی اما خدا....ببخش و "غریبه"نباش.....جایت خالی نباشد نزدیک تر از رگ گردنم...... اشک نوشت۳: چشم هایم در اشک های نیامدنت غسل کرده اند..... اشک نوشت۴: خدایا...داری مرا امتحان می کنی؟من غرق شده ام...اگر دست های تو نباشد که چیزی نمی ماند از من.... اشک نوشت۵: واژه ها که ردیف می شوند تازه یادشان می آید چقدر بدهکار چشم های تو هستند.... اشک نوشت۶: نقاش نیستم...اما...در تمام لحظه های نبودنت"درد" می کشم اشک نوشت۷: دکتر"حداد"گفت در دنیای زنده هر خطایی را بهایی است...و خطای کوچک یک کروموزوم کوچک نسل های یک "زنده"را از زندگی محروم می کند و یا زندگی را برایشان تلخ می کند... از خظاهایی که دیده ها آن را کوچک می بینند می ترسم...... اشک نوشت۸: در تاریکی ،چشمانت را جستم و در تاریکی چشمانت را یافتم و شبم پر ستاره شد
اشک نوشت۹: آشنا هستی به چشمم صبر کن ..قدری بخند یادم آمد من تو را روز نخستین دیده ام.....
اشک نوشت۱۰: نمی بخشمت پدر ...سیبی که سهم تو شد هنوز در گلویمان گیر کرده است..ببین بغض که می کنم متورم می شود.... تا گلویم سر جایش باشد انگار این سیب هم سرجایش است....خدایا..."تا ما بر آن سریم به این سر چه حاجت است؟؟؟"... _احساس می کنم یک نفر برایم دعا کرده است....
+تاریخ چهارشنبه دوازدهم آبان 1389ساعت 14:54
نویسنده آزاده احمدیان
|
خوش به حال خدا که چشم های تو را دارد.....
پ ن1: خدایا یک لبخند فقط اخم نکن.... پ ن2: کارم از دعا رد است معجزه می خواهم التماس معجزه... پ ن 3: زدم تو ی گوش دلم که ساکت شود اما مرد! من قاتلم....قاتلی که هنوز برای پروانه ها گریه می کند و حاضر است به جای همه ی آنها پاییز بمیرد پ ن4: مرا شطرنجی کن خدا! پ ن ۵: عاشق نشدم نپرسید دلمردگی که عشق نیست!!! دل مردگی است! پ ن ۶: خدایا از همه ی عاشقان عاشق تری این را وقتی فهمیدم که دکتر "حداد" گفت شش میلیارد نوکلئتید را در یک سلول جا دادی! وقتی گفت :طول DNA انسان به حدی است که می توان با آن صد بار تا خورشید رفت! فقط عشق می تواند اینچنین کند.... و تو حتما عاشق بودی
+تاریخ چهارشنبه چهاردهم مهر 1389ساعت 7:45
نویسنده آزاده احمدیان
|
روی میز تحریرم درست پایین عکس ره بر نوشته بودم: "چشم آقا ! کار و همت را مضاعف می کنیم....." به میزم نگاه کردم پر بود از متن های ترجمه نشده و کتاب های خوانده نشده ،به دفترچه ام که پر بود از برنامه های نوشته شده و اجرا نشده،به تقویم روی میز که پر بود از روزهایی که یکی یکی خط زده بودم...و در واقع از زندگی ام خط خورده بودند...به روزهایی که دیگر آنها را نداشتم تنها چیزی که دارم "حسرت"است وای اگر بخاطر این کاستی هایم به اندازه ی ذره ای و فقط ذره ای آدینه ی موعود را به تاخیر انداخته باشم... بدترین حس این دنیا حسرت است...امروز که" یوم الحسرة" این تابستان است این چنین تلخم وای بر آن روز که "یوم الحسرة" یک عمر است..... با گریه های یکریز * پی نوشت 1: قرار بود معتکف حرم رضوی باشم در سه روز آخر ماه مبارک اما گویا ضامن آهو نطلبید و تبصره های احکام مسافر شد بهانه... پی نوشت 2:از کلیه دوستانی که این روزها همدردی کردند با شهر کویری ام ممنونم پی نوشت 3:شب های قدر دعایم کنید پی نوشت 4:تا مثل غزل فاش شوم بر درو دیوار ای کاش که صد تکه شوی ای دل خونین
+تاریخ یکشنبه هفتم شهریور 1389ساعت 1:40
نویسنده آزاده احمدیان
|
|
