یک حرف...

همیشه دیر می رسم ، اگر دیر نرسم آن قدر زود می رسم که باید راهی را که یکبار رفته ام دوباره بپیمایم و این بار شاید نرسم....

آن وقت در اصل رفتن شک می کنم  اگر بمانم محکومم به سکوت واگر بروم باید تا آخر راه بروم و من هنوز در شک وتردیدم.....

من فکر می کنم همیشه بزرگ ترین حرف ها در سکوت است با سکوت می شود خیلی حرف ها را زد و شنید برای برخی چیز ها کلمه ای وجود ندارد.

امیدوارم بتوانم راهم را پیدا کنم راهی که سراسر عمر به دنبالش بودم